İstanbul’a ilk kez gelen herkesin yüzünde aynı ifade olur: yarı büyülenmiş, yarı panik. Bir yanda “Vay be, ne şehir,” bakışı; öbür yanda “Ben şimdi buradan hangi otobüse bineceğim?” telaşı. İşte travesti Maşa da tam olarak böyle bir ruh haliyle indi bu şehre. Elinde bir valiz, aklında bin tane soru, kalbinde biraz heyecan, biraz korku, biraz […]
İstanbul’u tek cümleyle anlatmaya çalışan herkes bence ya çok cesur ya da biraz fazla rahat. Çünkü bu şehir tek cümleyle anlatılmaz. Hatta bazen tek bir ruh haliyle bile anlatılmaz. Sabah ayrı konuşur, akşam ayrı bakar, gece ise iyice drama queen kesilir. Ben Ceren. Bu şehrin içinde yürüyen, söylenen, gülüp geçen, bazen duygusallaşıp sonra kendiyle dalga
İstanbul’un bazı semtleri vardır; insanı önce yorar, sonra kendine bağlar. Bazıları ise daha ilk dakikada “gel otur, iki lafın belini kıralım” havası verir. Beşiktaş tam olarak ikinci grupta. Resmiyetten uzak, biraz dağınık, bol sesli, bol yürüyüşlü, yer yer kaotik ama bir şekilde hep sıcak. O yüzden Beşiktaş travesti kızlar denince akla sadece bir semt gelmiyor;
İstanbul bazı insanlara sadece bir şehir gibi görünür. Trafik vardır, kalabalık vardır, martı sesi vardır, bitmeyen inşaat sesi vardır. Bir de tabii her köşe başında ayrı bir hikâye vardır. Ama bazıları için İstanbul, dümdüz “şehir” değildir. Bir huydur, bir inattır, bir eski sevgili gibidir. Tam “yeter artık” dersin, bir akşam boğazdan hafif rüzgâr eser, simidine
Hepimiz zaman zaman evde, ofiste veya gittiğimiz bir mekanda o darlanan, ruhumuzu sıkan enerjiyle baş başa kalmışızdır. Duvarlar üstünüze üstünüze gelir, aydınlatma sanki hastane odasındaymışsınız gibi gözünüzü alır… İşte tam bu noktada, İstanbul’un o bitmek tükenmek bilmeyen kaosu içinde bir vaha gibi parlayan bir isim devreye giriyor. Evet, doğru tahmin ettiniz! Bugün konumuz, o meşhur,
Şişli’deki şu benim meşhur, yüksek tavanlı, ahşap parkeli evimin o geniş berjer koltuğuna kuruldum, kahvemi de sade yaptım (sanki sade içince o yediğim çikolatalı pastalar eriyormuş gibi bir illüzyon yaratıyorum kendime, ne yapayım). Dışarıda İstanbul’un o bitmek bilmeyen, insanı hem yoran hem de kendine aşık eden o meşhur kaosu akıp gidiyor. Mecidiyeköy trafiğinin egzoz kokusu
İstanbul sürprizlerle dolu bir kutu gibi. Bir yanda Avrupa Yakası’nın bitmek tükenmek bilmeyen kaosu, diğer yanda Anadolu Yakası’nın “biz bizeyiz” diyen o tatlı, sakin ama bir o kadar da içten halleri. Peki, bu sakinliğin içinde hiç mi renk yok, hiç mi şamata dönmüyor sanıyorsunuz? Ayol, ne münasebet! Gelin bugün rotamızı biraz daha uzağa, Marmaray’ın son
İstanbul dediğimiz bu yedi tepeli, yirmi milyonluk devasa metropol, gündüzleri o bitmek bilmeyen E-5 trafiği, Mecidiyeköy’ün egzoz kokan kalabalığı, metrobüs duraklarındaki o mahşeri itiş kakış ve plazaların gri duvarları arasına sıkışmış bir hayatta kalma mücadelesidir. Ancak güneş usulca Boğaz’ın sularına gömülüp de, o tarihi yarımadanın silüeti karanlığa karıştığında, bu şehir bambaşka bir kimliğe bürünür. Sokak
Kartal travesti Melek ismini İstanbul’un Anadolu Yakası’nı bilenler bilir; buranın havası, suyu, insanı bir başkadır. Kadıköy’ün o bitmek bilmeyen bohem karmaşasından çıkıp, Maltepe’yi sahil boyu geçtikten sonra o meşhur Adalar manzarası eşliğinde Kartal’a adım attığınızda, şehrin o yorucu gürültüsü yerini bambaşka bir mahalle kültürüne bırakır. Gündüzleri Ankara Caddesi’ndeki o bitmek bilmeyen insan seli, Neyzen Tevfik
İstanbul dediğimiz bu devasa, nefes kesici ve bir o kadar da yorucu metropolün her bir köşesi, aslında kendi içinde bambaşka bir dünya barındırır. Taksim’in o bitmek bilmeyen kaosu, Kadıköy’ün asi rüzgarı, Mecidiyeköy’ün gri plazaları derken, yolu E-5’in o meşhur trafiğinden geçen herkesin göz ucuyla da olsa bir kez baktığı, yürüyen merdivenlerinde hayatı sorguladığı bir yer
