Kadıköy’e ilk taşındığım gün elimde üç bavul, bir saksı aloe vera ve yarısı yenmiş bir poğaça vardı. Bavullardan biri sadece ayakkabıydı, onu da baştan söyleyeyim. Merhaba, ben travesti Aydan. Bu yazıda yıllardır yaşadığım, kavga ettiğim, barıştığım ve sonunda deli gibi âşık olduğum Kadıköy’ü kendi gözümden anlatacağım. Vapurda başıma gelen kirpik faciasını, çarşıda turşucuyla girdiğim felsefi […]
Bahçeşehir.. bu düzenli tablonun içinde bir de renkli, sıcak, kahkahası bol bir hayat var. İşte tam da bu yüzden bugün Bahçeşehir travestileri üzerine samimi bir muhabbete oturuyoruz. Çayınızı alın, koltuğa gömülün. Bu sohbet biraz uzun ama söz veriyorum, keyifli geçecek. Bahçeşehir Nasıl Bir Yer? “Her Şey Ölçülü, Herkes Rahat” Önce semti biraz tanıyalım. Bahçeşehir, İstanbul’un
Sultanbeyli deyince çoğu kişinin aklına ilk gelen şey ne olur? Genelde “İstanbul’un en ucu, oralar çok uzak” cümlesi. Ama işin doğrusu, Sultanbeyli sanıldığı kadar tekdüze bir yer değil. Bu semtte de renkli hayatlar var, kahkahalar var, dostluklar var. Ve evet, sultanbeyli travesti topluluğu da bu resmin bir parçası. Bugün size biraz bu semtten, biraz da
Nişantaşı deyince aklınıza ne gelir? Vitrinlerde ışıl ışıl parlayan ayakkabılar, elinde kahvesiyle poz veren insanlar, bir de tabii ki o meşhur “görünmek için gelinen” havası. Ama bu semtin bir de gerçek karakteri var. İşte Travesti Nesrin de tam olarak o karakterin içinde yaşayan, semte kendi rengini katan isimlerden biri. Bugün sizi biraz farklı bir gezintiye
İstanbul denince aklınıza ne gelir? Boğaz, simit, martılar ve bir de asla susmayan trafik, değil mi? Ama bu şehrin bir de görünmeyen ama her yerde hisseden bir enerjisi var. O enerjinin önemli bir parçası da travesti kadınlar. Evet, doğru okudunuz. Bu yazıda size İstanbul’un bu renkli, cesur ve bir o kadar da eğlenceli topluluğundan bahsedeceğim.
Bazı insanlar vardır, tanıştığın ilk dakikada yıllardır kanka olduğunuzu düşünürsün. İşte Travesti Berna tam da öyle biri. Pendik’in kalabalık sokaklarında, çay kokan bir köşe kafenin en dip masasında oturmuş, kahkahasıyla üç masa öteyi bile güldüren bir enerji düşün. Bu yazıda seni o masaya davet ediyorum. Otur şöyle, çayını söyle, çünkü Travesti Berna anlatmaya başladı mı
Herkesin bir “İstanbul hikayesi” var. Kiminki vapurda çay içerken başlar, kimininki gece yarısı Taksim’de bir simitçiyle pazarlık yaparken. Bizim hikayemizin kahramanı ise travesti Lara: topuklularıyla arnavut kaldırımlarına meydan okuyan, kahvesini sert, esprilerini daha sert seven bir İstanbullu. Bu yazıda Lara’nın gözünden şehri, görünürlüğü, stili ve trans kadınların gündelik hayatını konuşacağız. Söz veriyorum, bol bol güleceğiz
Şişli deyince akla ne gelir? Kimine göre Cevahir’in devasa AVM‘si, kimine göre Nişantaşı’nın vitrinleri, kimine göre de sabahın köründe hâlâ açık olan o efsane simitçi. Ama semtin bir de az konuşulan, çok yaşanan bir yüzü var: rengarenk, özgüvenli ve bir o kadar da samimi trans topluluğu. Bu yazıda seni Şişli’nin bu canlı sosyal dünyasında dolaştıracağım.
Ataköy’de sabahın erken saatinde deniz kokusu penceresinden içeri süzülürken uyanan biri var. Adı Oya. Mahallede ona kısaca “Şımarık Oya” derler. Kötü niyetle değil ha, sevgiyle. Çünkü Oya, kendini seven, kendine bakan, kimseye eyvallahı olmayan bir Ataköy travesti. Bu yazıda size onun bir gününü anlatacağım. Kahvaltısından deniz kenarındaki yürüyüşüne, arkadaşlarıyla kafede attığı kahkahalardan gece hayatına kadar.
Beylikdüzü’nde bir sabah uyanırsın, dışarıda martılar bağırır, karşı komşu halı silker, simitçi geçer. Sen de gözünü açar açarsın, aynanın karşısına geçip “Bugün de güzelim ama biraz uyku şişkinliği var” dersin. İşte Beylikdüzü’nde travesti olmanın hikâyesi tam da böyle sıradan sahnelerle başlar. Ne bir film senaryosu kadar dramatik, ne de kimsenin sandığı kadar gizemli. Sadece hayat,
