İstanbul’un kalabalığında herkesin bir hikâyesi var. Kimi sabah trafiğinde, kimi bir kafede, kimi de Boğaz’a karşı kendini yeniden keşfeder. Travesti Damla da işte tam bu şehirde, kendini yeniden tanımlama yolculuğuna çıkmış birisi. Üstelik bunu öyle dramatik bir filmin başrolü gibi değil, sabah kahvesini yudumlarken aklına gelen “Acaba saçımı kestirsem mi?” sorusuyla yapıyor. Bu yazıda Travesti […]
İstanbul’un kalbinde, Boğaz manzarasından değil ama enerji yoğunluğundan nefes kesilen bir semt var: Şişli. Büyük alışveriş caddelerinin, tarihli apartmanların, akşam kalabalığının ve sabah 7’de kahvaltı için sıraya girmiş insanların semti. Ve bu semtte, kendine özgü bir varoluşla, hem hayatı dolu dolu yaşayıp hem de “görünmek ya da görünmemek” sorusuyla her gün yüzleşen insanlar var. Şişli’de
İstanbul’da bakımlı kalmak bazen küçük çaplı bir olimpiyat dalı gibi. Sabah nem, öğlen egzoz, akşam rüzgâr, gece “ben bu saçı sabah böyle bırakmamıştım” paniği… Tam da bu yüzden Travesti Beril gibi doğal bakım konusunda pratik, neşeli ve ayakları yere basan bir tarzı olan isimler insanın ilgisini çekiyor. Çünkü Beril’in bakım anlayışı pahalı kavanozlara, karmaşık ritüellere
İstanbul bazı insanları hemen içine çeker. Bazıları da vardır, İstanbul’un kendisi gibi olur. Kalabalık ama sıcak, gösterişli ama sahici, sürprizli ama tanıdık. İşte travesti sofi tam da böyle bir enerji taşır. Onu tek bir kelimeyle anlatmaya kalkmak, vapurda martıya simit verip “tamamdır, İstanbul’u çözdüm” demek gibi olur. Olmaz. Çünkü Sofi’nin hikâyesi biraz kahkaha, biraz cazibe,
İstanbul’da bazı insanlar vardır, daha köşeyi dönmeden enerjileri gelir. İşte travesti Yelda tam olarak öyle biri. Bu yazıda travesti Yelda’nın kendine has alışkanlıklarını, günlük hayat ritmini, stil anlayışını ve insanın yüzünde istemsiz bir gülümseme bırakan o meşhur hallerini konuşacağız. Neden önemli? Çünkü bazı insanlar sadece yaşadıkları semti değil, bulundukları ortamın havasını da değiştirir. Yazının sonunda
Bir Çekmeköy travesti için burada yaşamak bazen huzur demek, bazen dikkatli olmak demek, bazen de kendi rengini sade bir fonun üstünde daha net görmek demek. Burası Beyoğlu gibi sürekli bağıran bir semt değil. Kadıköy gibi her köşede başka bir karakterle de karşına çıkmıyor. Çekmeköy daha başka bir yer. Biraz içine dönük, biraz ölçülü, biraz da
Yazın gelişini bazı insanlar takvimden anlar, bazıları da apartman girişinde terlik seslerinin çoğalmasından. Ama travestiler için yaz mevsimi çoğu zaman bundan biraz daha fazlasıdır. Sadece havaların ısınması değil; enerjinin değişmesi, ruhun hafiflemesi, gardırobun hareketlenmesi, dışarı çıkma isteğinin artması ve insanın kendine aynada biraz daha tatlı bakması demektir. Kışın kat kat giyinip “Bugün kimliğimi değil ama
İstanbul’a ilk kez gelen herkesin yüzünde aynı ifade olur: yarı büyülenmiş, yarı panik. Bir yanda “Vay be, ne şehir,” bakışı; öbür yanda “Ben şimdi buradan hangi otobüse bineceğim?” telaşı. İşte travesti Maşa da tam olarak böyle bir ruh haliyle indi bu şehre. Elinde bir valiz, aklında bin tane soru, kalbinde biraz heyecan, biraz korku, biraz
İstanbul’u tek cümleyle anlatmaya çalışan herkes bence ya çok cesur ya da biraz fazla rahat. Çünkü bu şehir tek cümleyle anlatılmaz. Hatta bazen tek bir ruh haliyle bile anlatılmaz. Sabah ayrı konuşur, akşam ayrı bakar, gece ise iyice drama queen kesilir. Ben Ceren. Bu şehrin içinde yürüyen, söylenen, gülüp geçen, bazen duygusallaşıp sonra kendiyle dalga
İstanbul’un bazı semtleri vardır; insanı önce yorar, sonra kendine bağlar. Bazıları ise daha ilk dakikada “gel otur, iki lafın belini kıralım” havası verir. Beşiktaş tam olarak ikinci grupta. Resmiyetten uzak, biraz dağınık, bol sesli, bol yürüyüşlü, yer yer kaotik ama bir şekilde hep sıcak. O yüzden Beşiktaş travesti kızlar denince akla sadece bir semt gelmiyor;
