İstanbul bazı insanlara sadece bir şehir gibi görünür. Trafik vardır, kalabalık vardır, martı sesi vardır, bitmeyen inşaat sesi vardır. Bir de tabii her köşe başında ayrı bir hikâye vardır. Ama bazıları için İstanbul, dümdüz “şehir” değildir. Bir huydur, bir inattır, bir eski sevgili gibidir. Tam “yeter artık” dersin, bir akşam boğazdan hafif rüzgâr eser, simidine […]
Hepimiz zaman zaman evde, ofiste veya gittiğimiz bir mekanda o darlanan, ruhumuzu sıkan enerjiyle baş başa kalmışızdır. Duvarlar üstünüze üstünüze gelir, aydınlatma sanki hastane odasındaymışsınız gibi gözünüzü alır… İşte tam bu noktada, İstanbul’un o bitmek tükenmek bilmeyen kaosu içinde bir vaha gibi parlayan bir isim devreye giriyor. Evet, doğru tahmin ettiniz! Bugün konumuz, o meşhur,
Şişli’deki şu benim meşhur, yüksek tavanlı, ahşap parkeli evimin o geniş berjer koltuğuna kuruldum, kahvemi de sade yaptım (sanki sade içince o yediğim çikolatalı pastalar eriyormuş gibi bir illüzyon yaratıyorum kendime, ne yapayım). Dışarıda İstanbul’un o bitmek bilmeyen, insanı hem yoran hem de kendine aşık eden o meşhur kaosu akıp gidiyor. Mecidiyeköy trafiğinin egzoz kokusu
İstanbul sürprizlerle dolu bir kutu gibi. Bir yanda Avrupa Yakası’nın bitmek tükenmek bilmeyen kaosu, diğer yanda Anadolu Yakası’nın “biz bizeyiz” diyen o tatlı, sakin ama bir o kadar da içten halleri. Peki, bu sakinliğin içinde hiç mi renk yok, hiç mi şamata dönmüyor sanıyorsunuz? Ayol, ne münasebet! Gelin bugün rotamızı biraz daha uzağa, Marmaray’ın son
İstanbul dediğimiz bu yedi tepeli, yirmi milyonluk devasa metropol, gündüzleri o bitmek bilmeyen E-5 trafiği, Mecidiyeköy’ün egzoz kokan kalabalığı, metrobüs duraklarındaki o mahşeri itiş kakış ve plazaların gri duvarları arasına sıkışmış bir hayatta kalma mücadelesidir. Ancak güneş usulca Boğaz’ın sularına gömülüp de, o tarihi yarımadanın silüeti karanlığa karıştığında, bu şehir bambaşka bir kimliğe bürünür. Sokak
Kartal travesti Melek ismini İstanbul’un Anadolu Yakası’nı bilenler bilir; buranın havası, suyu, insanı bir başkadır. Kadıköy’ün o bitmek bilmeyen bohem karmaşasından çıkıp, Maltepe’yi sahil boyu geçtikten sonra o meşhur Adalar manzarası eşliğinde Kartal’a adım attığınızda, şehrin o yorucu gürültüsü yerini bambaşka bir mahalle kültürüne bırakır. Gündüzleri Ankara Caddesi’ndeki o bitmek bilmeyen insan seli, Neyzen Tevfik
İstanbul dediğimiz bu devasa, nefes kesici ve bir o kadar da yorucu metropolün her bir köşesi, aslında kendi içinde bambaşka bir dünya barındırır. Taksim’in o bitmek bilmeyen kaosu, Kadıköy’ün asi rüzgarı, Mecidiyeköy’ün gri plazaları derken, yolu E-5’in o meşhur trafiğinden geçen herkesin göz ucuyla da olsa bir kez baktığı, yürüyen merdivenlerinde hayatı sorguladığı bir yer
Selam konumuz: Florya travesti kızlarının o muazzam enerjisi, zarafeti ve bitmek bilmeyen gece maceraları. İstanbul’un semtleri arasında gezinirken her birinin kendine has bir ruhu olduğunu hemen fark edersiniz. Kadıköy’ün asi gençliği, Taksim’in bitmek bilmeyen kaosu, Nişantaşı’nın vitrin şıklığı… Peki ya Florya? Florya dediğimizde aklınıza muhtemelen geniş bahçeli villalar, lüks arabalar, sahil boyunca uzanan yürüyüş yolları
Konumuz: Mecidiyeköy travestileri ve bu mahallenin gizli, eğlenceli yüzü! İstanbul’un kalbi nerede atıyor deseniz, muhtemelen herkesin aklına ilk olarak İstiklal Caddesi, Kadıköy Moda ya da Boğaz hattı gelir. Ama dürüst olalım, İstanbul’un asıl damarı, o bitmek bilmeyen kaosun, koşuşturmacanın ve egzoz dumanının tam ortasındaki Mecidiyeköy’dür. Evet, o meşhur metrobüs sırası, bitmeyen trafik ve göğe yükselen
Hepimiz o günleri biliyoruz. Elimizde kahvemiz, yatağa uzanmışız, baş parmağımızla ekranı kaydırıp duruyoruz. Bir bakıyoruz, İstiklal Caddesi’nin ortasında, rüzgar saçlarını savururken adeta bir moda dergisinden fırlamış gibi duran o şahane kadınlar. “Vay be,” diyoruz, “ne hayatlar var!” Peki, o sosyal medyayı kasıp kavuran, beğeni butonunu çökerten o meşhur istanbul travesti resimleri aslında bize ne anlatıyor?
