Selam millet! Bugün blogumuzun konuğu, İstanbul’un arka sokaklarından değil, bildiğin okyanus derinliklerinden çıkıp gelmiş gibi duran, cildinin parlaklığını Haliç’in sularına değil de Maldivler’in turkuazına borçlu olan o efsane isim: Travesti Şule. Hani şu “Su gibi kadın” tabirinin sözlük karşılığı olan, elinde su şişesi olmadan bakkala bile gitmeyen, nemlendiriciyi ekmeğine süren kadın! Yalan yok, Şule’yi ilk […]
Bugün masaya öyle bir konu yatırıyoruz ki, çaylar demlensin, mısırlar patlatılsın, çünkü Bostancı semalarında yankılanan bir efsaneyi, namıdiğer Aysu’yu ve onun etrafında dönen şehir efsanelerini konuşacağız. “Kim bu Aysu?” diye soranları duyar gibiyim. Ah canım benim, sen daha o mertebeye erişemedin mi? Dur, ben sana anlatayım. Bostancı travesti denilince akla ilk gelen, rüzgârda savrulan sarı
Selamlar. Konumuz, İstanbul’un o güzelim, o cıvıl cıvıl karmaşasında parlaması gerekirken nedense hep bir adım geride, adeta figüran rolünde kalan Maltepe travesti kraliçeleri! Evet, yanlış duymadınız. Sanki şehrin geri kalanı başrolde, bizim Maltepe’nin çiçekleri ise “arkadan geçen ağaç 3” rolüne layık görülüyor. Buna bir dur demenin vakti gelmedi mi sizce de? Şimdi dürüst olalım, İstanbul
İstanbul’un en hareketli, en cıvıl cıvıl semtlerinden birinden, yani tam kalbinden sesleniyorum. Oturdum şöyle Boğaz’a karşı kahvemi yudumlarken, “Biraz da okurlarımla dertleşeyim, iki satır laflayayım,” dedim. Malum, 2026 kapıya dayandı, yeni umutlar, yeni heyecanlar ve tabii ki bolca dedikodu da beraberinde geldi. E, bu dedikoduların merkezi neresi olur? Tabii ki bizim güzeller güzeli Bomonti! Lafı
Hoş geldiniz ! Bugün size öyle bir hikaye anlatacağım ki, hem gülecek hem de “Ay kız, vallahi ben de aynısını yaptım!” diyeceksiniz. Kahvenizi, çayınızı kapın, hatta varsa bir kadeh şarabınızı doldurun; çünkü konumuz derin ama bir o kadar da eğlenceli. Bugünün yıldızı, Şişli sokaklarının tozunu attıran, topuklularının sesi Maçka’dan duyulan o meşhur isim: Şişli travesti
İstanbul dediğin yer yedi tepeli bir kaos, biliyorsun. Her tepesinde ayrı bir macera, her sokağında ayrı bir hikaye saklı. Ama dürüst olalım, bazen şehrin o “tarihi yarımada” ciddiyetinden sıkılmıyor muyuz? İşte tam o anda, metrobüse atlayıp (tabii yer bulabilirsen, o ayrı bir survivor mücadelesi) Beylikdüzü’ne doğru süzüldüğünde işlerin rengi değişiyor. Kelimenin tam anlamıyla rengi değişiyor!
Bakırköy… Ah o deniz kokusuyla karışık parfüm kokusu, Özgürlük Meydanı’nın hiç bitmeyen kalabalığı ve tabii ki gecelerin sultanları. Hani İstanbul’un bazı semtleri vardır, ruhu vardır, kendi dili vardır. İşte Bakırköy tam da böyle bir yer. Ama bu semti sadece sahiliyle, alışveriş merkezleriyle anlatmak haksızlık olur. Buranın asıl rengi, sokağın nabzını tutan, kahkahalarıyla gri betonları bile
Biliyorum, daha dün 2025’e giriyorduk, “Ay bu sene kesin zengin koca buluyorum” diye dilekler tutuyorduk. Ne ara 2026 oldu, ne ara o koca yine bulunamadı, ne ara yine kürkçü dükkanına, yani canımız ciğerimiz Kadıköy sokaklarına geri döndük? Zaman su gibi akıp gidiyor ama biz hala aynı güzellikte, aynı enerjide ve tabii ki aynı delilikteyiz! 2026
Yoksa hala elinde telefon, “Ay bu İstanbul trafiği ne olacak?” diye Twitter’da (pardon, X’te) söyleniyor musun? Boşver şimdi trafiği, metrobüsü. Gel seninle biraz dedikodu yapalım, biraz gullümün dibine vuralım. Bugün sana benim hikayemi, yani Vira’nın hikayesini anlatacağım. Hani şu sarı saçlarını savura savura İstiklal’de yürüyen, ama aslında içten içe “Ay topukluyla Arnavut kaldırımı mı olurmuş?”
Merhaba gecelerin, gündüzlerin ve aradaki o gri saatlerin muhteşem insanları! İstanbul’un tozu dumanı arasında, topuklu ayakkabılarımızın ritmiyle şehri arşınlarken hepimizin aklında o kadim soru beliriyor: “Ben bu gece nerede sultanlar gibi yaşarım?” Evet, konumuz barınma, konaklama, kafa dinleme… Ama öyle emlakçı ağzıyla değil, bizim dilimizden konuşacağız. Hepimizin bir dönem aklını kurcalayan, bazen valiz elimizde Beyoğlu
